Höfundurinn

vefrit félaga í Rithöfundasambandi Íslands


Skrifa athugasemd

Vængjuð kveðja inn í vorið

Sigurbjörg Þrastardóttir og Halldór Armand Ásgeirsson skrifast á:

Sigurbjörg og Halldór saman

10. janúar 017

ástsæli halldór,

(fyrirgefðu, datt í hug að velja ávarp sem enginn notar, því þetta er ekki alvöru bréf) mig langar að biðja þig um greiða. Er einhver sjens að þú getir útvegað mér innsigli til að loka bréfum? Það sagði mér maður um daginn að hann hefði fundið innsigli afa síns í dánarbúi og þótt það töff, spurði af hverju ég léti ekki gera svona fyrir mig, ég gæti haft S … (svo mundi hann ekki föðurnafnið mitt, ég hjálpaði honum), já, og Þ, ég gæti látið útbúa innsiglið SÞ og brætt í vax aftan á öll umslög. Ég benti manninum á að enginn skrifi þannig bréf lengur, menn skrifa í mesta lagi tölvupóst, þess vegna hefði þetta ekkert upp á sig, en þegar lagt var (hart?) að mér að skrifa þér (ekki-) bréf, Halldór, datt mér í hug hvort þú værir gæinn sem gætir útvegað svona, hávaxinn eins þú ert og víðsýnt hjá þér (ég veit, skrýtinn stíll, ég er að reyna að hafa þetta ópersónulegt). Mér dettur í hug að ég geti notað þetta í daglegu lífi, hitað innsiglið og markað alla sem ég hitti. Með fangamarkinu mínu. Það mætti jafnvel víkka þetta út, brennimerkja fólk (er þetta núna dulbúinn pistill?) með læki eða hjarta eða broskalli, væri það ekki skynsamlegra en random húðflúrið sem ratar í tísku og dettur úr henni aftur, að samskiptasagan væri á húðinni, í skinninu? Kannski er þér annt um eigin húð, það væri vel skiljanlegt, og ég gæti lofað að brenna þig ekki í skiptum fyrir þennan greiða sem ég kem ekki út úr kerfinu á mér, eníhá, þú ferð varlega, SÞ

p.s. ég set fólk hér í cc. til þess að venjast því að aðrir lesi þetta bréf, ímynda mér í æfingaskyni að þú sért í fangelsi, þótt það kalli strax á ákveðna þversögn, jæja

~

17. janúar 017

Sigurbjörg.

Afi minn hafði sömu upphafsstafi og þú. Ég minnist þess ekki að hafa erft frá honum innsigli, en ég get kannað málið, spurt pabba og Dodda frænda minn. Afi skrifaði bréf — ég veit það vegna þess að ég á bréf frá honum til ömmu minnar. Það er skrifað við Nürnberg-réttarhöldin 1946 og þarna er afi minn, SÞ, 24 ára gamall blaðamaður, að verja bróðurhluta bleksins í að skrifa útlitslýsingar á nasistum í réttarsal. Efast ekki um að ömmu hefur þótt þetta áhugaverðara en eitthvert hjal um söknuð og hlýju hjartans. Hinum megin við hafið er sagan með ónot í maganum. Þetta bréf er eins og spegilbrot á floti í straumi tímans. Ég get veitt það upp úr vatninu og virt fyrir mér flís úr einhverju sem er horfið. En þarna stendur fortíðin, á öðrum stað, samt ennþá hér. Ég lít í spegilbrotið og finnst skyndilega eins og ég hafi verið þarna sjálfur, einhver arða af mér, séð með augum afa míns, ungs manns í réttarsal í Nürnberg, og horft þar í augu Albert Speer og von Ribbentrops og Görings og ákveðið að skrifa til eiginkonu minnar myndrænar lýsingar á nefbroddi Rudolfs Hess. Kannski var ég þar í einhverjum skilningi. Sjá þeir mig enn? Og kannski brosir afi minn að einhverju leyti í fingrum mínum þegar ég rita þessi orð. Heldurðu að það geti verið eitthvað til í þessu? Eða á maður bara að tolla í tískunni, rækta sjálfan sig, hugsa um núið? Þú sagðir við manninn sem þótti innsigli töff að enginn skrifaði bréf lengur. En ég get sagt þér að ég fékk bréf í dag. Það beið mín í svörtu umslagi í almenningsgarði og í því stóð meðal annars að lífið sé einskis virði án drauma. Svo kannski er ekki öll nótt úti enn.

– Dóri

~

2. febrúar 017

Hugheili Halldór,

(þú sérð að ég er enn að vinna í ávarpinu!)

Afi minn bjargaðist klæðafár úr köldum sjó eftir að Þjóðverjar sökktu skipi sem hann var farþegi á, þetta var fáum mánuðum áður en afi þinn sat og teiknaði sakborningana í Nürnberg. Merkilegir, þessir afar, að hafa átt hlut í heimssögulegum viðburðum. Þeir hafa verið á sama aldri. Hver veit hvort þeir þekktust – kannski af afspurn? (Ég hef oft furðað mig á því hvernig fólk hneigist til að tipla í kringum gamalt fólk, segir að það megi ekki heyra ákveðið orðbragð, að ekki megi sjokkera það með sjónvarpsþáttum … mín kenning er að eldra fólk hafi einmitt séð allt og sé þess vegna sterkara en flest okkar. En ég veit líka að afi minn hefði alveg viljað vera laus við lífsháskann, það var tráma sem fylgdi honum alla tíð.) Ég elska kenninguna þína um að flís af þér hafi verið með afa þínum, SÞ, ungum í réttarsalnum, upptakturinn að þér, þetta er öfugsnúin hugsun sem gengur samt fullkomlega upp og fær mann til að trúa á lífið á nýjan hátt. Og það er ekki lítið. Þegar ég stari á jólatrén sem liggja á túninu mínu eins og fallnir hermenn missi ég nefnilega trúna. Ég hef annars verið heima að raða bókum, heima lasin, heima að rótera húsgögnum. Nema eitt kvöldið fyrir stuttu, þá reif ég mig upp og fór út að borða. Og þá, ég veit ekki hvort ég á að segja þér þetta, en þegar ég kom upp Ingólfsstrætið sá ég þig sigla niður það sem mér skilst að sé kallað Bakarabrekka (ég er alin upp annars staðar). Instínktið var samstundis að rífa upp bílhurðina, elta þig niður götuna og afhenda þér bréf, en það gekk ekki því a) ég var ekki með bréf, og b) þér hefði krossbrugðið, þú varst með eitthvað í eyrunum. Forvitnin sér það auðvitað ekki í friði, á hvað ætli þú hafir verið að hlusta, en ég ætla ekki að spyrja. Sumt á ekki að gefa upp. Svipað er með svarta umslagið, það lætur mig ekki í friði nema auðvitað það tákni annað, tákni náttmyrkrið sem gætir okkar (allra), þetta er orðalag úr Eyrbyggju sem ég hef lengi haldið uppá – „lát náttmyrkrið gæta þín“ – ég laumaði því einu sinni í ljóð og fannst fara býsna vel, svo sá ég að Sigurður Pálsson er með þetta í nýjustu bókinni sinni og þá hugsaði ég: oh.

Í framhaldi af þessu er ég með spurningu um bækur, en ég þarf að ná að orða hana betur, þannig að hún er opin til túlkunar í bili. (Hún beinist að svæðinu í kringum brjóstkassann.)

Ungi Dóri, eftir sjötíu ár mun enginn vita hvernig þú stikaðir niður Bakarabrekkuna í vikunni nema sá sem finnur þetta bréf. Póstrjómantíkin er ofmetin, samt nauðsyn. Þín S.

p.s. Það kemur annars aldrei yfir mig að vitna í Eyrbyggju, eða aðrar fornsögur for that matter. Þú afsakar.

~

9. mars 017

Elsku Sigurbjörg,

Líf mitt er uppfullt af bréfum þessa dagana. Bréfum í lófanum, bréfum á bókahillunni, bréfum í huganum. Svöl bréf sem ilma eins og Öskjuhlíð í vornótt. Blek á pappír, allt í kringum mig. Ég veð þetta flóð upp í hnésbætur heima hjá mér, fyllti sængurverið af þeim og sef úti á svölum undir stjörnum og hlýjum hugsunum annarra. Hvaðan komu þau? Ég hef ekki handskrifað bréf í nokkur ár. Kannski vildi Guð smella fingrum framan í mig og segja Vaknaðu, strákur! Þetta er líf, þetta er heimur, þetta er þrá, gerðu það fyrir mig að vera nú búinn að lifa aðeins, titra aðeins, óska aðeins áður en ég kalla þig aftur til mín. Ekki lifa gegnum fokking skjá — ég er ekki þar. Ég held hann sé að segja þetta.

Á eftir svörtu umslagi í almenningsgarði — og já, kannski var það verndarengill myrkursins sem þarna beið mín, eins og þú segir — fylgdi annað inni í ljóðabók á Laugavegi. Í bréfi þess stóð að ég væri danskur prins, með funheita glóð í augunum og guðdómlega vitfirringu í hjartanu. Ég hélt um stund, eða ég allavega sagði sjálfum mér — og trúði því í einhver andartök — að ég væri mávur á ljósastaur í draumi hennar. Þannig sá ég það fyrir mér. Bara lítill, þögull mávsi, hátt fyrir ofan, keikur og mjúkur og horfandi á eitthvað úti í buskanum sem hún þráði að skilja hvað var. En það var rangt, svo dásamlega rangt! Ég var bara derhúfa, fimmtánhundruð króna flík til að máta við spegilinn og skilja svo eftir. Það tók mig sjö klukkutíma að verða ástfanginn af þessari uppgötvun.

Afi þinn að skríða á þurrt land eftir hremmingar á hafi í heimi glundroðans. Þú að raða bókum í hillur og fölnandi jólatré fyrir utan gluggann eins og þeim hafi rignt niður. Afi minn á óþægilegum stól í réttarsal í Nürnberg, ómeðvitaður um barnabarn sitt sem þreifar á svörtu umslagi í framtíðinni og þylur fyrir munni sér að hann sé mávur. Nú sé ég á netinu að kunningi minn var að læka extistensíalískt vídjó frá Kastljósi þar sem viðmælandi nokkur segir að einn daginn renni upp fyrir hverju einasta okkar að seinna verði kannski aldrei. Líklega er það rétt. Seinna er nú þegar búið að eiga sér stað.

Og já, þú varst með opna spurningu um bækur sem beinist að svæðinu við brjóstkassann. Svarið er lokað í hjarta mínu! Læst inni í litla Special Price Free Shipping derhúfuhjartanu mínu! Þegar ég dey og breytist loks í máv skal ég hvísla það uppi á girnilegasta staurnum við Sæbraut.

Vængjuð kveðja inn í vorið,

Dóri


Skrifa athugasemd

Margfaldar afmæliskveðjur!

Kristín Ómarsdóttir og Sigurlín Bjarney Gísladóttir skrifast á:

Uppsala, 9. febrúar 2017

Kæra Kristín,

Í dag skín sól og snjófölin brakar undir skónum. Hversdagurinn hefur undanfarið verið í mjög föstum skorðum, rammaður inn af gönguferð okkar sonarins í og úr skóla. Á leið okkar á göngustígnum er skógarjaðar og ég rýni reglulega inn á milli trjánna í leit af lífsmarki en sé yfirleitt ekki neitt. Einstaka sinnum skottast íkorni á milli trjáa á einum stað. Við höfum þó tekið eftir því að seinnipartinn í kringum 16:30 flýgur iðulega hópur syngjandi/gargandi fugla yfir hverfið. Um daginn sá sonurinn fuglana mynda hvalaform. Mig grunar að þetta séu múrsvölungar og að þeir séu að hópa sig saman til að dvelja við vatnið stóra yfir nóttina. Rétt áðan gúgglaði ég múrsvölunga og þeir eru líka kallaðir turnsvölur en fræðiheiti þeirra er apus apus. Mér finnst alltaf jafn merkilegt að hugsa til þess að allt í kringum okkur eru dýr að draga fram lífið í föstum skorðum, verða á vegi okkar og við vitum ekki hvað þau eru að sýsla.

Lesa meira


Skrifa athugasemd

Um hliðarklaufar og alræði rennilása

Kristín Ómarsdóttir og Sigurlín Bjarney Gísladóttir skrifast á:

Uppsala, 8. janúar 2017

Kæra Kristín,

Enn og aftur gleðilegt nýtt ár og takk fyrir kaffihúsaspjallið í vikunni. Á einhvern undarlegan hátt þykir mér vænt um Kaffi Haiti. Kaffið þar er undursamlegt (hvergi í heiminum hef ég fengið kaffi með sama bragði) og þar fór ég á örlagaríkt stefnumót á síðasta ári, segi þér kannski betur frá því seinna. Svo er konan sem stýrir kaffihúsinu svo fögur og ég vona að reksturinn blómstri og allt dafni þar vel.

Nokkrum klukkutímum eftir kaffispjallið okkar fór ég í hríðarbyl út á flugvöll með einkasoninn. Við fórum í gegnum öryggishliðið og þar sem ég var upptekin við að klæða mig aftur í skóna og troða tölvunni ofan í tösku vatt dre2017-01-05-14-27-39ngurinn sér að standi þar sem hægt er að smella á ólík andlitstákn til að gefa þjónustunni einkunn og smellti á fýlukarlinn. Hann var svo snöggur að ég tók ekki eftir því en svo sagði hann og benti á tækið: ,,Ég ýtti á fýlukarlinn, af því að ég sakna pabba svo mikið.” Ég bráðnaði næstum því ofan í gólfið og tók mynd af tækinu og reyndi að sjá fyrir mér hvernig starfsfólkið túlkaði niðurstöðurnar úr þessum tækjum í lok dags en fann fljótt að þetta var öngstræti sem ég varð að koma mér út úr.

Lesa meira


Skrifa athugasemd

Jólakveðjur yfir Atlantshafshrygginn: Reykjavík ~ New York

Kristín Ómarsdóttir og Sigurlín Bjarney Gísladóttir skrifast á:

midhafshryggir_161008

Reykjavík, 20. desember 2016

Heil og sæl Kristín,

Í sömu viku ferðuðumst við yfir hafið, ég flaug í átt að eyjunni köldu og þú í burtu frá henni. Ég ætla rétt að vona að leiðir okkar beggja hafi verið hlykkjóttar og flugvélarnar flogið í slaufur og hringi. Beinar og óslitnar línur eru svo óalgengar, það er helst að þær nái sér á strik á hvítum blöðum og húsbyggingum og gangstéttum. Náttúran býr sjaldan til langar óslitnar línur. Nú er ég kannski komin fram úr sjálfri mér (varðandi línurnar og náttúruna) en mig langar að spyrja: Hvernig er umhorfs hjá þér? Hér hjá mér eru umhleypingar, birtuglæta sem felur sig stöðugt lengur með dekkri tjöldum, á morgun eða hinn þorir birtan að sýna sig en bara hægt og bítandi. Sjórinn er á sínum stað á stöðugri hreyfingu, allt er á stöðugri hreyfingu hér á þessari eyju, fólk að keyra og ganga á milli staða. Ég er nýstigin úr sundi og sest á kaffihús þar sem kliðurinn berst við tónlistina. Mér þykir það alltaf jafn merkilegt hvað heitt vatn róar taugarnar mikið, hitinn mýkir húðina, taugarnar, hugsanirnar og liðina og línur sem eru bæði bognar og sléttar.

Lesa meira


Skrifa athugasemd

Þokuslæða á dimmum vetri

 

Kristín Ómarsdóttir og Sigurlín Bjarney Gísladóttir skrifast á:

9. nóvember 2016

Kæra Kristín,

Hér kyngir niður snjónum og allt í hægagangi og við byrjuðum daginn á því að mæta of seint í skólann og ég hugsaði að þetta væri svona dagur þar sem hvítt vetrarríkið leggst yfir allt og það hægist á öllu og allt mætir of seint alls staðar. Þegar ég tilkynnti úrslit kosninga hrópaði sonurinn ,,Neii, þessi prump-trömt ætlar að byggja múr!“ en um daginn þegar Dylan fékk nóbelinn spurði hann ,,Já eru þetta ekki Nóbel Trump verðlaunin?“ Dóttirin sagði ,,Æ, er það?“ og varð hugsi. Áfram kyngir niður snjónum og ruðningstækin voru mætt fyrir utan hjá okkur kl. 6 í morgun og komu aftur á hálftíma fresti, það kyngir niður sjó og við ryðjum snjó. Kyngjum, ryðjum, höldum út í daginn í hægagangi og handleikum von í úlpuvasanum, reynum að missa ekki veika von úr vasanum.

Lesa meira


Skrifa athugasemd

Kartöfluprinsessa og Berlínardraumar

 

Júlía Margrét Einarsdóttir og Steinunn Sigurðardóttir skrifast á:

julia-og-steinunn

 

Elsku Steinunn.

Nú sit ég hérna í sófanum í íbúðinni sem ég bý í í Aþenu um þessar mundir. Ég hef verið á ferðalagi um Evrópu með kærastanum mínum síðan um miðjan júní og hef heimsótt ótal borgir og núna er ég hér, ári eftir að ég var hér síðast, og ég elska þessa borg.

Það er glampandi sól eins og hefur verið síðustu daga og þó að klukkan sé að nálgast eitt og komið framyfir hádegi er borgin eiginlega ekki vöknuð.

Það er svo heitt úti að það svífur yfir mann einhverskonar drómi um leið og maður stígur fæti útfyrir dyrnar. 40 stiga hitinn úti fleygir sig yfir líkamann með höggi, skynjun og umhverfi verður sljótt.

Lesa meira


Skrifa athugasemd

Afmælisstelpan, haustið og tískan í Alþingishúsinu í viku 41

Kristín Ómarsdóttir og Sigurlín Bjarney Gísladóttir skrifast á:

Uppsala, 24. september 2016

Jájájá! Kæra Kristín afmælisbarn,

Nú er runninn upp fæðingardagur þinn. Innilega til hamingju með tilveruna og lífið. Að hugsa sér að á þessum degi fyrir einhverjum árum síðan komst þú í heiminn, nakin og slímug og móttækileg fyrir áhrifum sem þú þróaðir yfir í líf þitt og skrif sem síðan urðu bækur. Núna er haustið komið og þá verður loftið svo ótrúlega ferskt og stökkt, það er eins og umbreytingin beri með sér tæra birtu og tilfinningu sem vekur bæði hroll (út af kuldanum) og mildi (út af hlýjunni sem stafar af birtunni). Ég velti því fyrir mér hvort fæðingin sé fyrsta sjokkið í lífinu. Að verða til og þróast í móðurkviði á sér stað í einhverju algleymi, hlýju og hröðum vexti (þar geta reyndar komið sjokk ef móðirin lendir í háska) og svo þarf barnið víst að fæðast og það hlýtur að vera mjög alvarlegt áfall að fara út í kulda og skerandi ljósið. Þá aðlagast húðin samt fljótt andrúmsloftinu og barnið samlagast móður eða umönnunaraðila. Svo gerist hið stórkostlega seinna, þegar barnið uppgötvar eigið sjálf og aðgreinir sig frá þessum eina umönnunaraðila (æ þetta er ekki nógu fallegt orð, finn ekki annað í augnablikinu). Ég-ið verður til og því fylgir mikill kraftur en líka átök og togstreita. Ég velti því fyrir mér hvort þessi ferli öll endirtaki sig aftur og aftur í gegnum lífið en undir öðrum formerkjum, dulbúin breyting í lífshlaupinu (ath. lífshlaup má líka skoða hlutlægt þannig að hlaupið sé svona dúandi hlaup sem maður borðar sjáðu til, þá er lífshlaupið seigfljótandi ástand). Ætli við séum ekki alltaf á einhvern hátt það fóstur sem við einu sinni vorum? Leitum í hlýja sefjun sem ber okkur áfram í fullkomnu öryggi. Þegar ég sofna á kvöldin set ég hendur í hálsakot eins og mig grunar að ég hafi gert þegar ég var fóstur. Hvernig fóstur ætli þú hafir verið?

Lesa meira